ये हे मूंबई नगरीया - २

काही दिवसांपूर्वी, बांद्रा(पूर्व) स्टेशनला मित्राबरोबर तिकीट काढायला गेलो होतो (मुंबई-ठाण्याच्या मराठी मुला-मुलींच्या भाषेत बोलायचं झालं तर..... "गेलेलो"). त्याचं तिकिट काढून होईपर्यंत वेळ काढायला म्हणून मी समोरच्या बाजूला पाहत बसलो होतो. आणि समोरच्या झोपडपट्टी-कम-इमारतींकडे पाहून पोटात कसंतरी झालं. येवढ्या छोट्या जागांमध्ये कोंबल्यासारखी वस्ती वाढली  होती. तिथे कित्येक लोक दाटीवाटीने बसून काहीतरी शिवणकाम करत होती. इमारतीच्या मागच्या बाजूला काही खिडक्या आणि संपूर्ण सपाट भाग. मध्येच एक ३x२ ची एक छोट्या खोलीसारखा भाग इमारतीच्या मागच्या बाजूला project झाल्यासारखा पूढे आला होता. थोडं व्यवस्थीत पाहिल्यावर कळालं की ते संडास/बाथरूम होतं. त्याला खालून आधार फक्त एका  लोखंडी पट्टीचा. त्यावेळेस आकस्मिकपणे डोक्यात विचित्र विचार येऊन गेला.. साला पूढे जर इथे भूकंप, किंवा असं काही झालं तर काय हालत होईल ह्या लोकांची. आणि मी माझ्या मित्राशी बोललो सुद्धा.

दुर्दैवाने काही दिवसांमध्येच बेहरामपाड्यामधल्या झोपडपट्टीला लागलेल्ता आगीची बातमी समजली. राजकारणाचे, काही स्वयंसेवी संस्थांचे अस्तित्व येणकेण प्रकारेण जाणवले. आपल्याकडे आता बऱ्याच गोष्टींचं बाजारीकरण झालंय, व्हायला लागलंय. "विध्वंस" ही मसाला चित्रपटासारखी पाहण्याची गोष्ट झालीय. तर हा विनाश पहायला लोक जमाव करून, गर्दी करून स्कायवॉकवर यायला लागले. मूंबईमध्ये असंवेदनशीलता जाणवण्या इतपत अहे. (अंगावर येते असं म्हणणं .. इथला जगण्याचा वेग पाहता कदाचित सयुक्तिक नाही होणार, पण आहे हे मात्र जाणवलं). मला सगळ्यात एका गोष्टीचा फार राग आला.

साला इथे लोकांना खाण्याची, पिण्याची, नैसर्गिक प्रक्रियांची अजूनही व्यवस्थीत सोय नाही होऊ शकलीये(तात्पुरत्या स्वरूपामध्ये स्वयंसेवी संस्थांनी, शासनाने काही अंशी प्रयत्न केलेत) .. पण तिथल्या लोकांची गैरसोय आहे हे नक्की. येबढं असून, जळून खाक झालेल्या एका झोपडीच्या जागी, एका भाईने ठेला लावलाय आणि तो तिथे गुटखा, तंबाखू, सिगरेटस विकतोय. म्हणजे .... 

अजून इथल्या लोकांना खाण्याची व्यवस्थीत सोय नाय, पण हा भाई गुटखा मात्र खायला घालणार. किळसवाणा प्रकार आहे. 

-धनंजय

काशी ते वाशी

काल मी वाशीजवळच्या औद्योगिक केंद्रापासून वाशी रेल्वे स्टेशनपर्यंत परतत होतो. रिक्षावाला दीडपट रिटर्न भाड्याच्या बोलीशिवाय तयार होत नव्हता. तशी तयारी दाखवल्यावर एक भाऊ तयार झाले. परतताना त्याच्याशी थोड्याश्या गप्पा झाल्या. अर्थात मी हे मान्य करीन की या गप्पांमधून माझं ’काही’ अज्ञ्यान काही प्रमाणात दूर झालं.
तर हे भाऊ मुळचे काशीचे रहिवाशी. त्याच्यामते काशीला इतर गोष्टींमुळे जरी प्रसिद्धी मिळाली असली तरी, बनारस हे नाव अमिताभ बच्चनमुळे ’बहोत फेमस’ झालं. माझं अज्ञ्यान येवढयासाठी म्हटलं कारण तोपर्यंत मला काशी, बनारस आणि बनारस हे एकच आहे, याची जाणीव नव्हती. ...असो ! तर अमिताभ बच्चनपेक्षा त्याला अमिताभच्या वडिलांच्या ’मधुशाला’शी जास्त जवळीक वाटत होती.

त्याच्याशी झालेलं संभाषण काहीसं असं होतं .. अगदी तंतोतंत नसलं तरी बऱ्यापैकी...
--

तो सांगत होता की तो बंबई मध्ये १९९३ साली आला. म्हणजे मुंबई बॉंबस्फोटानंतर तो इथे पोहचला. तो थेट वाशीमध्ये मुक्कामी पोहचला. त्याच्यामते, आम्ही ज्या ’पाम बीच’ रोडवर चाललो होतो, तिथे बिल्कूल वस्ती नव्हती, लोक उशीरा यायला-जायला घाबरायाचे (आमच्या वेळी, इत्यादी, इत्यादी). मी त्याला विचारले "बाबा रे, इतकी वर्षे तू महाराष्ट्रामध्ये राहतोयस, मग तुला मराठी बोलण्यापुरती तरी येते की नाही?" त्यावर त्याचं उत्तर विचित्र होतं. "वैसे काम के लिये मै मराठी बोल सकता हूं, लेकिन मैं नही बोलना चाहता. कोई जबरदस्तीसे अगर मुझसे बुलवायेगा तो मैं नही बोलूंगा. इतने अभी हंगामे हुए, लेकिन हम लोगोंने भी थाम ली, आप लोग चाहे कितनाभी मारो, हम मर जायेंगे लेकिन यहांसे नही जायेंगे."

थोड्या वेळाने मान झटकून तोच बोलायला लागला, साला हे उत्तर भारतातले नेते लोक, राजकीय फायद्यासाठी तिकडे बसून काहीच्या काही वक्तव्य करत असतात. तो बिहारी नेता, इतर वेळॆए कधी इकडे येणार नाही, पण छटपुजा इकडेच करायची बोलला. त्याला बोलायला काय जातंय, साला ह्या नालायक लोकांच्या फालतूगिरीमध्ये आमचा जीव जातोय. मी इकडे माझं पोट भरायला आलोय. मला माझा व्यवसाय, माझा धंदा, गिऱ्हाईक महत्वाचं. त्या लोकांनी आमच्या राज्यात जर व्यवस्थीत उद्योगधंदे सुरू केले असते, तर कोणाला हौस आहे, आपलं घरदार सोडून इकडे यायची? आणि या उत्तर भारतीय नेत्यांना त्याच्याशी काही कर्तव्य नाही. बस आपलं काहीतरी लोकांच्या भावनेशी खेळ करता येईल असं बोलायचं आणि मग येरे माझ्या मागल्या असं त्यांचं चालू.

आम्ही इथे आलोय, स्थिरस्थावर झालोय, पण मलाच आता असं वाटायला लागलंय की बास, मुंबईची क्षमता संपलीय. सरकारने आता उत्तर भारतीयच काय तर महाराष्ट्रातील इतर ठिकाणांवरून मुंबईला स्थलांतरीत होणाऱ्या लोकांवर बंधने घातली पाहिजेत.

--
ह्या ऑटोवाल्याच्या बोलण्यातील विसंगती सोडली तरी मुद्दा उरतोच. म्हणजे, बसमध्ये चढण्यासाठी आपण उभे असतो तेंव्हा आपल्याला वाटतं की किमान बसमध्ये उभे राहण्यासाठी जागा मिळावी. आणि बसमध्ये एकदा चढल्यावर त्यातली गर्दी पाहून वाटतं की आता पुढच्या स्टॉपपासून कुणी चढू नये.

-धनंजय

ये हे मूंबई नगरीया

कोरड्या आणि कडक उन्ह्यातल्या दिल्लीमधून शेवटी आमच्या मागणीप्रमाणे आमची रवानगी स्वप्ननगरी, मायानगरी अशी विशेषणं लावणाऱ्या मुंबापुरीमध्ये झाली. सुरुवातीच्या सुमारे वीस-बावीस दिवसांच्या रोजच्या खासगी बसच्या-ऑटोच्या आरामदायक (म्हणजे .. कमी त्रासदायक) प्रवासाची काल सांगता झाली. उत्तर-पश्चिम मुंबईला राहाण्याची सोय झाली. इथून ऑफिसला येण्याजाण्याचा जनांचा लोकप्रिय विकल्प म्हणजे मुंबई लोकल.

ऑफिसच्या सहाव्या-सातव्या मजल्यावरून, ए.सी.ची थंड हवा खात, इतके दिवस स्काय-वॉकवरून गडबडीत लोकल पकडण्यासाठी धावाधाव करणा़ऱ्या लोकांकडे काहीश्या कुतुहलाने तेवढ्याच त्रयस्थपणे पहात असायचो. पण आज, मीच ऑफिससाठी लोकलने निघालो. लोकलमधून उतरल्यानंतर माझ्याही नकळत गडबड करणाऱ्या लोकांच्या धावाधावीमध्ये आज मीसुद्धा सामील झालो. स्कायवॉकवरून लगबगीने ऑफिसला जाताना माझ्या लक्षात आलं ... बाप्पा ... मीपण त्यांच्यापैकीच एक आहे की.

काही दिवसांपूर्वी नट्टू मला त्याचा किस्सा सांगत होता .. की कसा तो स्कायवॉकवरून चालत असताना त्याला एकदम चक्कर आली असं वाटायला लागलं, स्कायवॉक हालायला लागाला... तो पटकन स्कायवॉकच्या कडेला जाऊन त्याच्या रेलिंग्जला धरून उभा राहिला... पण त्याला नंतर जाणवलं की स्कायवॉक खरोखरच हालत होता. रेझोनन्स फ़्रिक्वेन्सी की काय म्हणतात ते होऊन स्कायवॉकचं व्हायब्रेशन चालू झालं.

मला हा किस्सा ऐकल्यावर नटूचं हसायला आलं.... कारण मी स्कायवॉक पाहिला होता. मी पाहिलेल्या भागामध्ये त्याला स्ट्रॉंग सपोर्ट/आधार होता. आणि तो हालत असेल ह्यावर माझा सहजासहजी विश्वास बसला नाही. पण काही दिवसांमध्ये लगेचच, स्कायवॉकवरून काही अंतर पूढे गेल्यावर नट्टूला जो अनुभव आला तोच मलाही आला. पण विशेष म्हणजे मला समोरून येणारेजाणारे मस्तपैकी हसतहसत स्कायवॉकचं डुलणं enjoy करत होते तर काहीजणांनी ’हा काय प्रकार चालू आहे यारर/देवा’म्हणत लोखंडी कठड्यांचा आधार घेतला होता.

मुंबईमध्ये उत्तर प्रदेश आणि बिहारमधून आलेल्या लोकांचं खूप मोठ्या प्रमाणावर influx झालंय/होतंय. आणि ते मला बस मधून जाताना जाणवलं. प्रत्येक दुसऱ्या-तिसऱ्या बस स्टॉपवर चढणाऱ्या गर्दीमध्ये हातात प्लॅस्टिकची बॅग, त्यात भरलेला जेवणाचा डबा, बांधकामावर किंवा तसल्या ठिकाणी लागणारं साहित्य, काहीसे धुळीने माखलेले कपडे अश्या आवेशामध्ये येणारी झूंड लक्षणीय आहे. अर्थात, याला कोणी थांबवू शकेल असं वाटत नाही. मुंबई मराठी लोकांची कितपत होती आणि आता राहिलीये, हे ठरवणारे कोण? असो. पण येवढं मात्र खरं की, ह्या गेल्या काही दिवसांमध्ये मला एकमात्र वर्ग आढळला की जो, न चुकता दुसऱ्या अनोळखी माणसाशी मराठीत बोलतो. ही जमात म्हणजे बेस्टचे कंडक्टर लोक.

तर छानछोक इस्त्रीचे कपडे, चकाचक पॉलीश केलेले शूज घालून आलेला मी सकाळी लोकलमध्ये कसाबसा घुसलो-घुसवला गेलो. परिस्थीती upside down व्हायला २ मिनीटे पुरेशी. माझे कपडे चुरगळे, काळे शूज पांढरे झाले, शर्टेची इन निघाली. असा हा लोकलचा प्रथम प्रवास अनुभव.

तेवढंही पुरेसं नाही म्हणून, लोकलमधून उतरल्यानंतर जर स्टेशनच्या पूर्व किंवा पश्चिम दिशेला जायचे असेल तर पुलावर जाणे भाग आहे. तिथेही साला काय गर्दी. लोकल आली, की चढणाऱ्यांच्या बाजूने पूल हाऊसफूल.

-धनंजय

ते दिवस

खरं तर गेले सहा महिने चांगलेच धाव-पळीचे ठरले. वेग-वेगळे लोक भेटले.

ते दिवस..

अगदी २० बिलीयन डॉलर्स संपत्तीचे मालक असणाऱ्या मुकेश अंबानीशी हस्तालोंदन करण्यापासून, आर.माधवन, आमिर खान बरोबर बॅडमिंटन खेळण्याचे, "अडीच लाख" कोटी रुपयांच्या

व्यवसायासाठी ultimate responsible असणाऱ्या तेल कंपनीच्या मुख्याधिकाराशी गप्पा मारण्याचे, बऱ्याच वर्षांनंतर कुठल्याश्या देवळात-आतमध्ये जाण्याचे तेही हैद्राबादच्या तिरुपती बालाजी मंदिरात - त्यांचे व्यवस्थापनाला दाद देण्याचे, दोन वर्षे बरोबर व्यतीत केलेल्या जीवलग दोस्तांना पुन्हा भेटू म्हणण्याचे, मित्रांना त्यांच्या पसंतीची नोकरी मिळाल्याबद्दल अभिनंदन करण्याचे, त्याच मित्रांना त्याच नोकरींतून कमी केल्यावर दिलासा देण्याचे, दिल्लीच्या उष्म्यामध्ये कासावीस होण्याचे, अल्प काळात "न बोलता- समजले सारे" अश्या पातळीचा समंजसपणा असलेल्या मित्रांना परत भेटण्याचे, देशासाठी व्यापक विचार करणाऱ्यांना पाहण्याचे तसेच "स्व"बद्दल क्षुद्र-क्षुल्लक विचार करणाऱ्या लोकांना अनुभवायचे. "जो होता है, अच्छे के लिये होता है" असं समजण्याचे की

नियती, प्राक्तन, देव आणि सदसदविवेकबुद्धीच्या द्वंद्वाचे !!

Roller Coaster Ride !!

Well, it wasn't a roller coaster ride in literal sense. Just that I was running out of words for blog-post title :P

So....

I have been moving from place to place for last four months. And it started in March with Bangalore (I am missing namma Bengaluru days), spent lazyApril month in Pune; Delhi in May (Would have gone mad in Delhi heat... at it peaks) and now it's Mumbai's turn (still experiencing .. so far so good, waiting for rains and to rush to Dakkhan-Western Ghats).

After coming to Mumbai and staying not-(leisurely)-internet connected for almost last 15-20 days, I really need a internet connection and feel like I am missing many things. To my surprise, (unlike to - for what I had to struggle in Pune) I have got the internet wired connection at home within 24 hrs. Probably, it's a locality wherein I am staying has 'mattered'.

Hopefully I should be able to post next blog-entry with my own connection.

-Dhan

Priceless (2006)

सद्ध्या ऑड्रे टोटूचा Priceless हा फ्रेंच पिच्चर पहायला घेतलाय. अतिश्रीमंत धनाढ्य लोकांची (म्हातारे का असेनात) संगत करून, त्यांच्याकडे उचलेगिरी करून उंची रहाणीमान जगणारी आयरिन एका हॉटेल वेटरला तिचा गिऱ्हाईक समजते आणि मग कालांतराने तिला त्याचा खऱ्या परिस्थितीबद्दल जाणीव होते. मात्र तिच्यावर प्रेम करता करता, मग तोही अशाच प्रकारच्या चक्रामध्ये अडकतो अशी काहीसी कथा, पुढे काय होणार या साठी movie पहायला लागेल....... इ.इ.

बघू मला इंग्लिश डब version मिळाली नसल्याने, मी subtitles ची वाट बघतोय. ऑड्रे टोटू चे काही पिच्चर मी आधी पाहिलेत. मस्त दिसते आणि भुमिका छान निभावते. तिच्या  अमेली या चित्रपटाला ऑस्कर नामांकन मिळालं होतं. ’देवा’ने recommend केल्यामुळे मी तिचा He loves me, loves me not हा movie पाहिला.  He loves me, loves me not या रोमॅंटिक, सायको, थ्रिलर मध्ये तिचं काम झक्कास. तशी  या चित्रपटाची कथा, सादरीकरणला नक्कीच दाद द्यावी लागेल. Overlapping, alternate scenes, One sided interpretations followed by actual incidents -  give story different twists and turns. Well represented !!.

तसाच तिचा "A very long engagement" हा चित्रपट पहाण्याची संधी मला HBO TV Channel मुळे मिळाली.  A very long engagement मध्ये ऑड्रे टोटू ने युद्ध्यामध्ये गायब झालेल्या सैनिकाच्या Financee ची भुमिका केलीये. वेगळ्या वेगळ्या व्यक्तींकडून मिळणारी असंबद्ध माहितीतून मागोवा काढत, आपल्या होणाऱ्या नवऱ्याच्या भेटीची दूर्दम्य इच्छा ठेवून, सरपटत चालणाऱ्या, अथक प्रयत्न करणाऱ्या व्यक्तीची तिने भुमिका छानपणे निभावली होती.

-धनंजय

ऍवेक्स (AWACS)

काल एयरपोर्टवर गेलो होतो. तिथे एक विचित्र प्रकारचे (विमान) उभे होते. ते नक्कीच युद्धासाठी वापरले जाणाऱ्या विमानांपैकी एक असावे असं वाटत होतं. त्या विमानाच्या मध्य भागावर एक भरीव डोम (तबकडी) दिसत होती. थोडी चौकशी करता कळालं की ते एवॅक्स (AWACS) आहे म्हणून. 

तर ह्या लढाऊ विमानाचा वापर युद्धनीती परिणामकारकरित्या अमलात आणण्यासाठी केला जात आहे. बऱ्यापैकी उंचीवर उडणाऱ्या विमानांच्या ताफ्याला दिशा दाखवणारी, नियंत्रित करणारी रडार यंत्रणा हे या विमानाचं वैशिष्ट्य. अती उंचीवर असणाऱ्या विमानांची पारंपारिक रडार यंत्रणा शत्रू पक्षाची विमाने, मिसाईल्स शोधण्यास असमर्थ ठरतात (किंवा एका मर्यादेपर्यंत करू शकतात). अश्या वेळेस, एक सामर्थ्यशाली रडार यंत्रणा असलेले, संदेश वहनाची सोय असलेले विमान Strategically Important भुमिका पार पाडू शकते.

Powerful रडार system असलेले तीन एवॅक्स संपूर्ण युरोपवर नजर ठेऊ शकतात. एकावेळेस ३२० चौ. कि.मी. चा परिसरावर नजर ठेवू शकणारे हे विमान अगदी कमी ऊंचीवर असलेले विमानही सहजपणे शोधू शकते. एवढच नव्हे तर, ह्या cover area मध्ये असलेली मित्र/स्वत:ची विमानांना दिशा दाखवणे, नियंत्रित करणे, (हे तर अती महत्वाचं वैशिष्ट्य आहे). ह्याचे काही variations म्हणजे Refuellers - म्हणजे आभाळात, वरच्या वर विमानामध्ये इंधन भरणे.

असं म्हणतात की भारताने ही यंत्रणा मिळवण्यासाठी/बनवण्यासाठी बरेच प्रयत्न केले. १९८० मध्ये सुरू झालेली प्रयत्नांची शिकस्त १९९९ मध्ये काही थांबवण्यात आली आणि त्यानंतर भारताने रशिया, इस्राईलकडून ही यंत्रणा विकत घेण्यासाठी हालचाल सुरू केली.  आता भारत जगातल्या काही मोजक्या राष्ट्रांपैकी एक आहे की ज्याच्याकडे ही अद्ययावत विमान यंत्रणा आहे.

आमच्या बरोबर असलेला ऑफिसर आम्हाला म्हणाला, तुम्ही लोक नशिबवान आहात. मी गेली २० वर्षे इथे काम करतोय, एवॅक्सबद्दल फक्त ऐकूनच होतो. आज पहिल्यांदा पहायला/हाताळायला मिळालय, तुम्हाला आताच याचं नाव कळतंय आणि ह्या वयात पहायलाही मिळालंय.

बहुदा मी पाहिलं ते एवॅक्स, भारताने इस्राईलकडून नुकत्याच विकत घेतलेलं आणि जामनगर एयर-बेस वर उतरलं तेच एवॅक्स असावं.

आम्हाला फोटो काढायला मनाई असल्यामुळे, मी आंतरजालावरील काही फोटो येथे संदर्भासाठी देतोय.

स्रोत - १, २, ३, ४

Once - एकदाच (किती वेळा होतं की तुम्ही योग्य व्यक्तीला भेटता? )

मी Once पाहुन दोन वर्षे होऊन गेलीत. हा चित्रपट पहायला सुरुवात केली, तेंव्हा मला वाटलही नव्हतं की हा पिच्चर मी अर्धा तरी पाहू शकेल की नाही. चित्रपटाचा पहिला मिनीट... आणि ह्या गाणं सुरु होतं. मी Musical Hollywood Movies कधीच पाहीले नव्हते. अगदी तो गाजलेला Grease असेल किंवा मुलां रज असेल. तरी पण मला हा पिच्चर आवडला आणि पुन्हा पहायचा अश्या चित्रपटांच्या यादीत जाऊन बसला.

तर चित्रपटाची कथा तशी साधी. ग्लेन डब्लिनच्या रस्त्यावर स्वत: लिहीलेली, संगीतबद्ध केलेली गाणी गिटारच्या साथीने गात असतो आणि येणारे जाणारे लोकांनी ज्या पद्धतीने त्याचं गाणं जवळ करतील, राजीखुशीने काय पैसे देतील ते स्वीकारायचे अशी त्याची संगीतसाधना चाललीय. तो वडीलांच्या जुन्या vaccum cleaner repair च्या धडपडीमध्ये जमेल तशी मदत करत असतो. त्याच रस्त्यावर गुलाबाची फुले विकून स्वत:ची उपजीवीका चालवणारी स्थलांतरीत झालेली मार्केटा ग्लेनचं गाणं ऐकते. तिला ते गाणं आवडतं. ती त्याला विचारते की हे गाणं तू स्वत: लिहीलं आणि संगीतबद्ध केलंस का? अश्या गप्पांमधून ग्लेनला ही कळतं की मार्केटापण संगीताशी संबंधीत आहे. पियानो वाजवते, गाणी लिहीते. मार्केटाचा जुना vaccum cleaner बिघडलाय, ग्लेन तो vaccum cleaner दुरुस्त करून देण्याची तयारी दर्शवतो आणि त्याच्या घरी गेल्या नंतर त्यांच्या एकत्र संगीत प्रवासाची सुरुवात होते. घरी जाताना ते एका वाद्य-विक्रेत्याच्या दुकानात जातात आणि तिथेच "Falling Slowly"ची चाल ग्लेनची गिटार आणि मार्केटाच्या पियानोच्या साथीने गायली जाते.

पुढे हे दोघे स्वत:च्या गाण्यांची रेकोर्ड बनवण्यासाठी धडपड करतात, आणि त्यातून दोघांमधले हळुवारपणे उलगडणारे संबंध, मर्यादा, समंजसपणा, दरम्यानच्या काळात डोकवणाऱ्यभुतकाळाच्या खुणा, आठवणी; आधी "काय आफत आहे" असा विचार करणारा रेकोर्डिंग स्पेशालिस्ट नंतर त्याच्याही नकळत ह्या दोघांच्या गाण्यांमध्ये गुंतला जातो.. असा हा चित्रपट पुढे सरकतो. 

अगदी साध्या hand held cameras वापरून केलेला, १७ दिवसांमध्ये पूर्ण केलेला, अवघ्या $१५०,००० बजेटमध्ये बनवलेला हा चित्रपट लक्षात राहतो ते चित्रपटाच्या साधेपणामुळे, प्रोफेशनल चित्रपट कलाकार नसलेल्या पण संगीताची जाण असलेल्या ग्लेन आणि मार्केटामुळे आणि खास करून "Falling Slowly" या गाण्यासाठी.

हे गाणं लक्षात राहिलं .. "Falling Slowly". अर्थात चित्रपट पाहिला त्यावेळी मला माहीत नव्हतं की ह्या गाण्यासाठी या चित्रपटाला ऑस्कर मिळालाय ते. (म्हणजे आता जय हो गाण्याचा जसा स्लमडॉग मिलेनिअर ला मिळालाय तसा ;)). परवा अचानक या गाण्याची धून गुणगुणत होतो ... गाणं कुठलं ते नंतर लक्षात आलं. असो. तर Hope बद्दल असं हे गाणं आहे. ग्लेनला सोडुन गेलेल्या पहिल्या प्रेयसीच्या आठवणीमध्ये ग्लेन हे गाणं म्हणतोय, आणि त्या विरहाच्या दु:खातून बाहेर पडण्याच्या त्याच्या स्वत:च्या प्रयत्नांबद्दल तो आशावादी आहे.

ह्या गाण्यासाठी ग्लेन आणि मार्केटाला ऑस्कर जाहीर झाला त्यावेळी गडबड झाल्याचं नंतर मला दिसून आलं, पण अकॅडेमीवाल्यांनी त्यांची चुक लगेचच सुधारली, आणि मार्केटाने व्यापक (बऱ्यापैकी) भावना व्यक्त केल्या त्या भावनांचा सर्व सभागृहाने टाळ्या वाजवून आदर व्यक्त केला.

Embedded Video include नाही करता येत नसल्याने, झालेल्या गडबडची लिंक येथे देतोय

-धनंजय.